Gústame que me desperten os raios de sol na cara. Gústame chegar a casa escoitando os paxaros e sentindo o vento pola mañá. Gústame o Jaggermeister e a birra. Gústame estar soa o carón da ribeira e sentada nas rochas. Gústame debuxar con eses bolis enormes de dez cores. Gústame abrazar os meus amigos. Gústame decir que amo, aínda que o diga poucas veces. Gústame cambiar o pelo. Gústame ser quen son e sentirme soa. Gústame escoitar Janis Joplin. Gústanme Dalí e Magritte. Gústame pintar os teus ollos. Non me gustan os regalos, a non ser que sexan cousas vellas, sucias ou rotas. Non me gustan as peleas, nin a xente agresiva. Gústame bailar no Super 8, no Fifty Fifty e no Cabaret. Gústame a poesía, as palabras con sentimento. Gústame estar espida, abrazada a alguén que amo baixo un montón de mantas en inverno, mentras a auga tintinea contra o cristal. Gústame encerrarme en min. Gústame mirar pola fiestra da miña habitación toda a zona vella de pontevedra. E pasear por Ferrol de noite cando chove. Gústame o Druhanam. Gústame falar con descoñecidos. Gústame a lana e a roupa dos 80. Gustame o falso pelo de leopardo e a falsa pel de serpe. Non me gustan os ordenadores nin a infórmatica. Gústame face-lo amor. Gústanme poucas mulleres e poucos homes. Gústame o meu piercing da cella co que levo moitisimos anos. Gústanme os dentes separados. Gústame qe me miren pola rúa. Gústame que confien en min e axudar os demais. Gústame Pantera. Gústame viaxar en tren escoitando música e perdendome no meu mundo de soños. Gústame sentir, soñar, vivir, amar, respirar, perderme, andar, correr, crear. Gústame saír da casa as 8 da mañá escoitando Gallows. Gústame a liberdade, ser libre. Gústame non poder cambiar o pasado e ser cada día máis forte. Gústame.

Luces e sombras, bicos escuros.

Unha pequena detención no tempo xa nun mundo sumiso como pode ser o das sombras. Distancias claras con resultados confusos, tal vez por un exceso de luz.

A imaxinación actúa contemplando o momento proxectado, a mente anhela o intre da unión.

Conxeado o tempo, un bico castigado pola distancia, que nunca chegará a darse.

Ambigüedade e varias horas de conversas e bicos na barra de ese bar, con Le

d Zeppelin de por medio, as cousas saen soas. Bueno, un pedaciño de ti tamén levan, tan nece

sario, tan máxico.

PONTEVEDRIÑA LINDA.

Estos últimos días síntome como se unhas raíces cunha forza superior me prenderan ao chan tan húmido desta cidade. Supoño que en Ferrol cada día me queda menos, e aquí aparece un mar de oportunidades para alguén sen rumbo coma min.

Tardes de tormenta e sol cheas de cores, que curan a pouca morriña que me queda.

Varios meses de emoción antes do gran momento. Unha data repetindose na cabeza sen parar.

2 de outubro, 2 de outubro, 2 outubro. Ska-P. Aquí en Galicia.

O momento máis esperado do ano. Todo perfecto e aínda por riba, Rubén tiña piso o lado do Coliseum! Unha sesión duradeira xogando O'Calimotxo e todos listos.

Increíble, Increíble.

O repertorio moi ben escollido. Pero o momento máis máxico foi cando Rubén e David, me ergueron nos seus hombros e vin o Coliseum os meus pes. Tanta emoción. "Mis colegas" Foi nese tema. Querovos tanto.

A la intifada, e un video dunha nena palestina, que deixo aquí pegado, porque, e falar sobre el, e aínda se me nubla a vista.

http://www.youtube.com/watch?feature=player_embedded&v=8jKTw3guhdA

Aquí queda esta lembranza,

INSISTIMOOOOOOOOS!

O teu vento mañaneiro, os teus pasos de pedra, gaivotas berrando o mencer. Boto de menos o teu olor e teu son, toda esa xente. Os bares, os brindis, as praias. A xente coñecida e a xente por coñecer. O rock. O meu sitio secreto donde compartin un anaquiño da miña vida e se perderon tantas conversas. Boto de menos escoita-las risas antes de cear no bar. A cervexa e o whisky, o viño barato. Os paseos en coche sen rumbo. Ver como amanece, cando xa non vexo nada. Os meus nenos. Extraño as boas conversas sentada na barra, os concertos. As discusións familiares. Chegar tarde e durmir no campo.

Pinta-lo mar.

Saír soa cando xa pasan das 12 sen quedar con ninguén e atopar mil sonrisos coñecidos. Os bicos mezclados de alcohol e tabaco.

As conversas filosóficas. Puto Ferroliño, a tantos quilometros e eu aquí, nunha cidade fermosa donde nada e tan surrealista, nin a pedra da rúa tan quente, baleira de lembranzas..

E tan duro o último minuto na estación, cando todo sabe a salado, sabendo que cada minuto que paso lonxe, crece ese cristaíño que me separa cada vez máis e coloca a carón do olvido, do teu olvido..

O chega-la choiva de novo, non puiden evitar lembrar tódalas noites pasadas nestas últimas semanas. Todas elas tan especiais. Pero sen dúbida algunha, a raíña na miña memoria, é a lembranza dunha no comezo do verán. A noite de San Xoan. Debe ser certo o que din, que é unha noite máxica, diferente. Pecho os ollos e a escuridade convertese nas cores do ceo daquela praia, sobre a que reinaba un sol, agonizante. Unhas gaivotas espectantes. E dúas figuriñas bebendo birra e falando melancólicamente. Dous amigos, dous irmáns

Graciñas meu, nunca esquecerei isto, querote moito Rubén, moitísimo.

Ir a Xubia de cando en vez non está tan mal tampouco. Moitas caras coñecidas e por coñecer, moitos reecontros, moitos bicos. Despois de unha boa tarde de praia, non se pode pedir moito máis a un día como ese. Mar tranquiliño e un bonito sol.

Sempre presente, a alma da festa, Lome, non me fallou esa noite. Estabamos animadísimas e máis de un quedaba flipando cos nosos bicos. Houbo aplausos de por medio e todo, jaja. É a máis guapa.

Brunito tampouco podía faltar esa noite. Moitísimas risas como sempre que nos vemos, aínda que son pouquiñas veces..

E por ultimo, o meu Rafa. Vaia maniotas o erguerme unhas horas máis tarde de estar bailando no centro da pista toda a noite. Teño ganas xa de volver a ataca-la pista contigo meu.

DEUSES.

http://www.youtube.com/watch?v=6tlSx0jkuLM&ob=av2n

Estamos todos reunidos baixo unha mesma esfera e non é doado estimar porqué semellando estar tan pretiño, estamos tan lonxe. É difícil entender a incomunicación que existe dende fai siglos, dende que existimos, soamente por ter unha cor de pel un pouco máis escura, un gusto sexual oposto ou un Deus diferente. Ese afán tan raro por centrarse nas diferenzas entre nós en vez de decatarnos das semellanzas. Que cada vez son menos.

Fai un tempo coñecín a un home que marcaría a miña existencia. Chamábase Tierno. O nome xa o di todo. Non intercambiamos moito mais que o que se podería falar en dez minutos de conversa. Pero foi máis que suficiente. Emigrara de Senegal e tiña 5 irmáns pequenos e unha familia pola que loitar. Ninguén o comprendía. Supoño que para os "españolitos" era un delincuente cunha cultura diferente que vira a robarnos o traballo. ¿Que "españolito" quere vender CD's pola rúa? Ninguén. Un inadaptado. Un inadaptado sincero, con morriña da súa terra que me fixo imaxinar como un paraíso soñado a pesar da pobreza. Alí todo o mundo respetaba e sentía esa unidade. Aquí, todo é indiferencia. Unha mágoa. Esperemos que pronto, todos esos ollos que están tan pechadiños reaccionen. E que se decaten dunha vez, que o maior regalo que podemos ter é a mestizaxe, unha mestizaxe de culturas que nos faría ricos, moi ricos na nosa pobreza.